WONEN IN ITALIË – Met z'n allen koken
Mombarcaro is befaamd om zijn aardappelen. Als Nederlander denk je dan al gauw: nou moe en word je daar niet koud of warm van. We zijn immers opgegroeid met Bintjes, Eigenheimers en niet te vergeten ons AGV-tje (aardappelen-groente-vlees).
Of het aan onze nieuwe burgemeester ligt, weet ik niet, de oude is ook nog actief, maar sinds anderhalf jaar is er een explosie aan activiteiten in Mombarcaro. En bij velen staat de Mombarcarese aardappel centraal.
Het begon met een splinternieuw gebouw, opgetrokken net buiten het centrum. De bedoeling van het gebouw is er de eigen aardappel te promoten. Er is onder meer een proef-lokaal, een uiterst moderne keuken en een winkel met een kleine bar.
De afgelopen weken werd er een eerste reeks cursussen gegeven. Doelgroep waren de aardappelboeren. Ze kregen allerhande informatie over het telen van aardappelen, over de grond en ook over het gebruik van bestrijdingsmiddelen.
Vervolgens werden er kookcursussen aangekondigd. Ook deze cursussen draaiden om de aardappel. Zo waren er drie middagen waarin oude Piemontese recepten werden verzameld en gekookt.
Dat gebeurde allemaal onder de enthousiaste leiding van een professionele kok: Paolo Pavarino uit Ceva. Ik was door mijn drukke bezigheden nog nergens naartoe geweest. Maar toen werd de cursus 'Mani in pasta' aangekondigd, 'met de handen in de pasta'.
Daar moet ik heen, dacht ik meteen, leren pasta maken. Maar het pakte anders uit dan ik had verwacht.
Dat kwam door mijn overspannen verwachtingen. Ik had romantische beelden in m'n hoofd van een avond in een keuken, aan het aanrecht staan, geflankeerd door enkele ervaren oma's uit het dorp. Meel dat je om de oren vliegt en kneden maar.
Maar ik stapte een zaaltje in, waarin rijen stoelen stonden opgesteld voor een groot beeldscherm. "Gaan we niet koken?" vroeg ik bevreemd. Nee, we gingen op het beeldscherm zien hoe de kok boven in de keuken pasta's, focaccia's en taarten bakte.
Nou ja zeg! Ik werd niet goed en reageerde verontwaardigd. Twijfelde of ik naar huis zou gaan. Maar de opkomst was hoog, die lieve burgemeester Clara troonde me mee het gebouw door. Dus besloot ik te blijven.
Wat voor mij een gelukje was, was dat het geluid van het beeldscherm dat in verbinding stond met de keuken, slecht was. Dus verhuisden we allemaal naar boven en gingen rond de supermoderne verhoogde aanrecht zitten.
Paolo begon vervolgens met de cursus. Kommen werden gevuld met meel, eieren, allerhande zakjes werden toegevoegd, voor de ervaren kokkinnen was het heel leerzaam, maar mij ging het te vlug. Bovendien wil ik het zelf met mijn eigen handen doen.
Uiteindelijk kwam alles uit de oven en mochten we het allemaal opeten. Bordjes werden rondgedeeld en het duurde niet lang of Clara kwam ook met de wijn langs. Ik en achter mij een groepje Engelsen konden dat zeer waarderen.
Zo eindigde de avond gemoedelijk, velen hadden er iets van opgestoken, men had zijn buikje rondgegeten en wat ook ongelofelijk is: het is allemaal gratis.
Vandaag werden er alweer nieuwe cursussen aangekondigd: de eerste stappen op de computer en een creatieve cursus voor opa's en oma's met kleinkinderen.
Ja ik zal mijn Bertoli-fantasieën over Italië zo langzamerhand los moeten laten. Italië wordt steeds meer een modern land.
- De beslissing
Jarenlang was het een droom. Een huis in Italië. Op vakantie stond ik steevast lang voor de etalage van de makelaar ter plaatse. Maar het moment was (nog) niet geschikt. Ik werkte nog, mijn geliefde was ziek, m’n ouders hadden steeds meer zorg nodig. Ik bleef dromen en fantaseren, allemaal heel veilig. Jaar na jaar ging voorbij. Er gebeurde veel. Cor ging dood, ik maakte een voettocht naar Rome, werd ontslagen en toen was daar opeens het moment van: nu of nooit.
